Zwollenaar Antoon Hutten (80) laat zich niet wegjagen

Zwollenaar Antoon Hutten (80) had na twee inbraken al maatregelen genomen en camera’s geplaatst. Toch werd hij een paar dagen geleden opnieuw slachtoffer van een brute inbraak. Hij peinst er niet over om te verhuizen.

FOTO BOVEN: ANTOON HUTTEN IN ZIJN WONING. ,,ALLES STOND OP DE KOP, STEKKERS WAREN KAPOT GETROKKEN.'

FOTO BOVEN: ANTOON HUTTEN IN ZIJN WONING. ,,ALLES STOND OP DE KOP, STEKKERS WAREN KAPOT GETROKKEN.’

,,Hoepel op, man!” Het is half vier ‘s nachts als Antoon Hutten (80) door een inbreker terug in zijn bed geduwd wordt. Het nachtlampje geeft net voldoende licht om een zwarte gedaante te kunnen ontwaren, met handschoenen aan, een bivakmuts op. Zijn slaapkamer is overhoop gehaald. Hutten probeert nog een keer om overeind te komen. Weer duwt de inbreker hem terug op zijn kussen. ,,Blijf liggen, we moeten geld hebben.” Een ander houdt bij het raam de wacht.

Iedere keer kreeg ik een duw met de boodschap dat ik moest blijven liggen

-Antoon Hutten

Enkele dagen na de derde inbraak in drie jaar tijd, kan de bejaarde Zwollenaar elk moment nog haarscherp voor de geest halen. Hij tuurt vanuit het ouderlijk huis, aan een aftakking van de Herfterlaan, over het perceel van elf hectare. Zijn paarden sjokken door de wei, in de verte gaat de trein naar Dalfsen. De zandweg naar de woning van de vrijgezelle tachtiger is doodlopend. De woorden rust en ruimte zijn nergens meer op hun plek dan hier. Maar afgelopen weekeinde veranderde het leven in Huttens paradijs voor even in een regelrechte nachtmerrie.

Hij hoorde kort voor de ‘bedscene’ al wat gestommel. Wat hij toen nog niet besefte, was dat er twee mannen via een open raam zijn woning binnen waren gekomen. ,,Je hoort hier wel vaker wat, maar dan is het de wind of een vallend takje.” Nu vliegen midden in de nacht spullen die de dief uit een kast gegrist heeft om z’n oren. ,,Alles stond op de kop, stekkers waren kapot getrokken en iedere keer kreeg ik een duw met de boodschap dat ik moest blijven liggen.” Een worsteling om Huttens horloge is het kantelpunt in de nacht van zaterdag op zondag. Een pleister op z’n arm herinnert er nog aan. ,,M’n horloge krijgen ze niet. Ik ben heel hard gaan schreeuwen, toen werden ze hysterisch en gingen ze ervandoor.” Met z’n portemonnee, inclusief pinpas en – ‘ja, dat doe ik dus maar niet weer’ – een spiekbriefje met pincode.

,,Slapen ging daarna niet meer, dus toen ben ik hier maar gaan zitten”, zegt het slachtoffer deze dinsdagochtend in zijn woonvertrek dat in alles nog bouwjaar 1952 ademt. Op tafel ligt een pijp. Langzaam trekt de blauwe rook weg uit de kamer. Hier zat Hutten zondagnacht ook, moederziel alleen naast een dode telefoonlijn. De buren waren een weekend weg. Dus keek hij de duisternis in, wachtend op de ochtend én bezoek. Want dat krijgt hij veel hier. Zo ook de ochtend na de inbraak. ,,Iemand die voor de paarden zorgt heeft de politie en de bank gebeld. ‘Wanneer hebt u voor het laatst gepind?’ werd me gevraagd. Veertien dagen geleden. ‘Nou, vannacht is er ook wat afgeschreven.'”

Hoeveel, dat weet Hutten nog niet. ,,Ik ben nog niet erg in de stemming om naar de bank te gaan. En als ik het wel weet, dan heb ik er nog niks aan.”

FOTO : HUTTEN WOONT IN EEN BOERDERIJ AAN DE RAND VAN ZWOLLE.

FOTO : HUTTEN WOONT IN EEN BOERDERIJ AAN DE RAND VAN ZWOLLE.

Camera’s

Een inbraak bij een hoogbejaarde man, wie doet nou zoiets? Wellicht dat die vraag dankzij Hutten nog beantwoord gaat worden. Door schade en schande wijs geworden, heeft hij eerder al op twee plekken beveiligingscamera’s laten ophangen. ,,Misschien worden ze toch nog gepakt, want de vorm van de gezichten is wel te zien op de foto’s. De ene heeft een grote neus.”

De Herfterlaan is al acht decennia Huttens thuis. En zal dat blijven ook. ,,’s Avonds ga ik liever niet meer weg, dan is het huis veel te lang alleen.” Maar slapen, hoe doe je dat na zo’n gebeurtenis?

,,Daar heb ik een foefje voor. Ik ga liggen en zoek plaatsnamen die met dezelfde letter beginnen, dan val ik zo in slaap. Na een vorige inbraak bleef er twee man bij mij slapen, maar die waren ‘s nachts nog banger dan ik. Die heb ik dus maar weggestuurd.”

Hulp
,,Na een vorige inbraak bleef er twee man bij mij slapen,” vertelt Antoon Hutten. ,,Maar die waren ‘s nachts nog banger dan ik. Die heb ik dus maar weggestuurd.”

(Publicatie van de stentor  van 26 juli 2017)